Welkom op de weblog van Eiketske. Op deze weblog vinden jullie de laatste nieuwtjes van ons leven op het verre Aruba, zodat iedereen bij kan blijven.
Als je een van de foto's wat groter wilt zien klik er dan op 
_______________________________________________________________________________________________________________________
Vanaf 8 juli zijn we in Nederland, we dat zijn de kinderen en ik. Husband is op Aruba gebleven. Hij past op het huis en de beesten en kan lekker zijn gangetje gaan zonder kinderen en vrouw die hem lastig vallen ;-))
De eerste dagen in Nederland waren regenachtig en fris. Konden we meteen wennen. De eerste dagen hebben we rustig aan gedaan. Mijn zus kwam meteen op bezoek met haar kids, we hebben wat boodschappen gedaan, een receptie gehad en dat was het wel.
Toen werd het toch tijd om iets te gaan doen. Nu had mijn zus gespaard bij de AH voor kaartjes voor de Efteling, speciaal voor ons. Haar kinderen zijn nog jong en hebben er nog niet zo veel aan. Onze kids zijn nu 7 en bijna 10, dus een mooie leeftijd voor de Efteling. Maandag 13 juli om 8.00 uur vertrokken we. Eerst met de trein naar Tilburg en dan met de bus naar Kaatsheuvel. Nu heb ik jaren in Tilburg gewoond dus het was allemaal bekend, al was er veel bijgebouwd en dat was alleen nog maar de ringbaan waar we over reden!
Bij de Efteling was het gezellig druk. Niet te vol gelukkig. We kochten meteen een plattegrond en begonnen in het sprookjesbos, omdat ik als eerste naar de Droomvlucht wilde. De jongens vonden het meteen geweldig. De Efteling is ook prachtig, het is mooi aangelegd, goed verzorgd en over alles is goed nagedacht. En precies op het moment dat je zin hebt in iets, is er precies dat tentje dat verkoopt waar jij op dat moment zin in hebt :-))
De Droomvlucht zijn we met zijn allen ingegaan en die vonden we ook allemaal prachtig, al vond oma het een beetje eng aan het eind.
En zo liepen we van attractie naar attractie. Een stuk met de trein rond het park, een rups en toen de eerste achtbaan.
Jongste wilde wel in de Vogelrok, dus trok mama maar de stoute schoenen aan en ging met hem mee. Oudste wilde niet en oma al helemaal niet. Eerst even meten of jongste er wel in mocht en ja hoor, hij was groter dan 1.20 m en mocht dus overal in :-))
We moesten een tijdje in de rij staan, maar toen waren we aan de beurt. Vogelrok is dus een achtbaan (rollercoaster, mama!) die in je in het donker aflegt, je ziet echt niets. Ik was bang dat jongste weg zou glijden en hield hem goed vast, we vonden het allebei eng maar ook wel leuk. Toen ik jongste vroeg of hij nog eens wilde, was hij duidelijk, Nee!
Hij ziet er ook wel vervaarlijk uit!
Voor de jongens was het de eerste keer Efteling dus die wilden alles zien. Na de Vogelrok naar het Doolhof. Konden oma en mama ook even zitten :-)
De kinderen vonden het geweldig, al was oudste bang dat hij er niet in mocht omdat hij groter is dan 1.50 m. Gelukkig mocht hij er gewoon in, het betekent alleen dat hij gemakkelijker over de heggen kon kijken ;-)
Na het doolhof gingen we naar de Pagode en de bootjes over de vijver.
En toen was het tijd voor de autootjes, die we hadden gezien vanuit de trein. Oma ging mee met de jongens. Oudste vergat te sturen, dus de auto schudde alle kanten op. Oma vond het maar eng, maar de jongens hadden de grootste lol.
De Efteling was open tot 21.00 uur die dag, dus we hoefden om 18.00 uur nog niet weg. En dat was maar goed ook, want we hadden nog steeds niet alles gezien. Jongste wilde ook in de Python, maar daar wilde ik echt niet in. Die maakt een kurketrekkerbeweging en dat vind ik echt niets. Tegenover de Python staat nu de Vliegende Hollander en daar zijn we toen maar in gegaan. Oma en oudste bleven weer buiten. Bij de Vliegende Hollander hebben we het langst moeten wachten. Bijna 40 minuten. En toen we er eenmaal inzaten was het natuurlijk zo afgelopen. Jongste vond het weer erg spannend en dat is ook te zien op de foto die van ons is gemaakt en die we gekocht hebben.
Om 20.00 uur zijn we toch maar naar de bushalte gegaan, we waren na zo'n dag heel moe maar ook heel voldaan. Efteling, dat willen we nog wel een keer!
Aanstaande dinsdag is het zo ver, dan vertrekken we voor onze vakantie naar Nederland. We, dat zijn de kinderen en ik. Na twee jaar zullen de kinderen hun opa en oma en ooms en tantes weer zien. Natuurlijk moet er voor vertrek nog vanalles geregeld worden en zo ben ik al de hele week druk. Vorige week had ik al eens alle foto's die afgedrukt moeten worden uitgezocht en op cd gezet. Ook de videocamera moest herontdekt worden. Hoe zat het ook al weer. Ik had twee jaar geleden wat gefilmd, maar daar is dus overheen gefilmd en nu staat er alleen maar twee minuten van het afzwemmen voor diploma A van oudste op. Ik heb dus nog genoeg ruimte om te filmen in Nederland ;-)
Deze week ben ik bezig geweest alle adressen te controleren en kijken of ik emailadressen kon vinden. Tijdens een upgrade van onze computer zijn we alle emailadressen kwijt geraakt, dus als je dit leest stuur me een mail, zodat ik je emailadres weer heb! :-))
Een van de dingen die je ook doet voor je weg gaat is nog gauw afspreken met een paar mensen. Zo ben ik gaan lunchen met een vriendin bij de Suikertuin, een ontbijt- en lunchrestaurant in de stad. Het is gevestigd in een oud Arubaans cunucuhuisje en dat geeft heel veel sfeer. Voorheen zat er een restaurant waar je kon fondueen in, maar dat heeft het niet gehaald. We hebben een lekker broodje warm vlees gegeten. Mjamm... en de dag erna ben ik gaan koffie drinken met een andere vriendin. Heel gezellig! Iedere keer denk ik dat moet ik vaker doen en dan komt er weer iets tussen.
Het weekend was dus om de koffers klaar te maken. De jongens ook maar aan het werk gezet, zodat ze in het vliegtuig niet gaan zeuren dat ze niets bij zich hebben en niets te doen hebben. Puzzelboekjes, kleurboeken, potloden, Nintendo DS, lego... Zolang het in de handbag pas mag het mee ;-)
Dinsdag nog de laatste dingetjes in de koffer en dan wachten tot 2 uur om te gaan inchecken. De kinideren gaan nog naar hun opvang die dag, zodat het wachten niet zo lang valt. Gelukkig heeft de opvang allerlei activiteiten georganiseerd voor deze week en op dinsdag gaan ze nog naar een dierentuin. En dan in het vliegtuig naar Nederland! Here we come!!!
Het was zondag en nog een week voordat de vakantie begint. De hele zaterdag had ik al op bed gelegen omdat ik last had van mijn rug. En in mijn hoofd maalde het maar omdat ik nog van alles moest regelen voor de vakantie. Zondag ben ik toch maar opgestaan en heel voorzichtig wat gaan doen. Machine was aangezet, plantjes water gegeven, auto schoon gespoten en toen toch maar aan de gang in onze middelste kamer, mijn naaikamertje. De kast daar zat propvol en er lag materiaal van weken op tafel. Tijd om dus eens orde op zaken te stellen. In de kast had ik oude kleren van de kinderen gegooid die weg konden. Er lagen gordijnen en dekens. Te vol dus. Ik heb alles gesorteerd en verschillende zakken gemaakt. Een met kleren die weg kunnen, een zak met restjes stof en een zak met spullen die weggegooid kunnen worden. De dekens zijn naar mijn gedeelte van de klerenkast gegaan en de tassen die daar stonden zijn weer naar de naaikamer gekomen. En de gordijnen en bankovertrekken zijn in de bovenkasten opgeruimd. De zak met kleren kan naar mijn schoonzus en die weet weer iemand die ze daar blij mee kan maken. De zak met restjes stof is naar de school van de jongens gegaan. De kleuters kunnen daar nog vanalles mee doen. En al die mini rugzakjes van de jongens toen ze nog peuters waren..? Die gaan echt weg nu!
Oudste heeft toen de koffers voor mij gepakt die bij hun in de bovenkasten liggen en die staan nu klaar om ingepakt te worden. Nog 8 nachtjes slapen :-)))
Vorig jaar in Augustus was ik op het werk en opeens kwam een collega bij mij met de vraag of ik poesjes wou. Nou nee, niet echt, ik had er al verschillende thuis. "Ja er zijn net vanochtend twee poesjes uit een auto gezet en hier achter gelaten", zei mijn collega. Tja, en toen ik ging kijken waren het twee schattige poesjes. Een zwarte met wit en een lapjeskat, maar vooral wit. Ik heb ze toch maar meegenomen. Ze waren zo schattig... De zwarte was een vrouwtje en de witte lapjeskat was een mannetje. We noemden ze Kika en Nemo. Kika is een tijdje geleden al verdwenen. Waarschijnlijk overreden door een auto, maar we hebben haar niet meer gevonden. Vooral jongste vond dat heel erg, hij hecht heel erg aan de katten.
Kika en Nemo waren ook altijd samen, dus Nemo voelde zich ook een beetje eenzaam.
Een paar weken geleden lag Nemo bij mij op bed en ik streelde hem en ineens voel ik tepeltjes. Ik vond het raar, dus ik draaide hem om en pats een dikke buik, helemaal geen kater dus!!! Nee, een vrouwtje en nog zwanger ook.... Tja, toch een paar balletjes over het hoofd gezien blijkbaar ;-)
Nu gaan we bijna naar Nederland op vakantie, dus ik vroeg me al af of de kittens dan al geboren zouden zijn. Ik heb de dierenarts gebeld om te vragen of het mogelijk was te bepalen hoe ver een poes zwanger is. Ja dat kon, via een echo en die echo kostte dan Afl. 80,00. Dan maar niet, dan wachten we wel gewoon af.
Dinsdag 23 juni was ik in ons washok en zag daar onder een tafel een houten veilingkist op zijn zijkant staan. Hmmm, dacht ik, laat ik die nou maar gewoon neerzetten zodat Nemo er in kan als het nodig is.
De volgende dag kwam jongste binnen gerend, helemaal enthousiast want Nemo had haar poesjes gekregen! En ja hoor, drie kittens lagen er. Een hele witte, een witte met grijze vlekken en zwarte vlekken in het snuitje en een grijs met witte. Heel schattig!!
Dit jaar was er een Youth X-po met stands van allerlei verenigingen en instellingen die van belang zijn voor de jeugd. Veel sportverenigingen waren vertegenwoordigd, maar ook de bibliotheek en Parke Arikok. Het was enorm leuk. Sportverenigingen konden een demonstratie geven en zo hebben we demonstraties gezien van schermen en van Capoeira, de jongens vonden het erg interessant allemaal.
Buiten waren er demonstraties van Mountain Bike, Beach Volleybal, Voetbal etc. Er waren livebands die optraden en veel eten. Zeker een herhaling waard. Daarna zijn we een ijsje gaan eten met de jongens. Dat vonden ze nog het allerleukst... !! :-))
Afgelopen zondag was het kerstdiner van de orchideeënclub waar ik lid van ben. Nou ja, diner... Het lijkt wel of het merendeel van de leden boven de 60 jaar oud is en dus is de viering 's middags van 15.00 tot 19.00 uur. Anders wordt het te laat... ;-))
Dit jaar was er ook een veiling van orchideeën. Ik heb nog nooit een veiling meegemaakt, dus dat was wel spannend. Leden die een plant wilde verkopen konden die vooraf inleveren bij de voorzitter van de club en die maakte er groepjes van waar dan op geboden kon worden. Ik was niet echt op zoek naar een bepaalde plant. Ik heb nog niet veel orchideeën en wilde er gewoon een aantal bij hebben. Ook wou ik er een aan mijn schoonzus geven die van orchideeën houdt. De eerste mand met 3 planten was aan de beurt en niemand bood, zodat ik maar mijn vinger opstak en voilá, ik was in het bezit van 3 nieuwe orchideeën en zo ging het bij een andere mand ook. Er waren een paar planten die heel geliefd waren en waarbij de prijzen hoog opliepen. Maar daar wilde ik niet op bieden omdat het om maar één plant ging en ik er meer tegelijk wilde. Het zijn nogal fanatiekelingen in die club hoor. Een van de leden heeft wel 1000 planten. Kun je voorstellen dat je zoveel planten moet verzorgen, die het hele jaar door groeien, geen winterstop zoals in Nederland als je alleen maar wat bladeren hoeft te vegen. Het is ongelofelijk veel werk. Ik heb er nu een stuk of 50 en eigenlijk geef ik ze alleen maar water en dat is af en toe al heel veel werk. Maar het geeft ook voldoening, als je zo'n plant die je al een paar maanden hebt ineens ziet bloeien, ja.. dat is mooi.
De veiling was dus geslaagd en ik ben met 5 planten thuis gekomen nadat ik er een aan mijn schoonzus had gegeven.
Het jaar is al weer bijna voorbij. De kerstdrukte is begonnen. Voor mij begint dat de dag na Sinterklaas. Die dag kopen we onze kerstboom, ook al zetten we hem nog niet op. Dit jaar moesten we vooral heel snel zijn, want de grootste kerstboomverkoper zit in de gevangenis en al zijn kerstbomen zijn geconfisqueerd. Hij had geld geleend van een aantal personen en dat bleek gestolen geld te zijn. Tja, dan heb je een probleem. Maar nu heeft Aruba ook een probleem, want een stuk of 6 containers kerstbomen minder is nogal wat. Dat die daar nu liggen te verpieteren in de container maakt de rechterlijke macht ook niets uit blijkbaar. Je zou denken als je die bomen laat verkopen zie je nog wat van dat geld terug, maar ja wie gaat voor niets bomen staan verkopen..? Alles heeft twee kanten en zolang we beide kanten niet kennen kunnen we geen oordeel vellen. Zo van de buitenkant ziet het er in ieder geval vreemd uit.
Zoals gezegd geldt dat probleem voor mij niet. Ik was er op tijd bij en heb bij een van de andere verkooppunten een boom gekocht. Dat klinkt heel wat, maar het is gewoon een container die ergens staat waar je een boom kunt kopen. De chinese minimarkt op de hoek had ook een paar bomen staan, maar die waren niet zo mooi.
Afgelopen weekend begonnen de kinderen te roepen dat de boom opgezet moest worden, dus dat hebben we zaterdag en zondag gedaan tussen de bedrijven door. Behalve de boom opzetten heb ik ook boodschappen gedaan, een cranberrycake gebakken, pizza's gemaakt voor A. die naar het schaken moest, bezoek gehad van een vriendin met haar puppy en op het einde van de middag een afspraak met de schoonheidsspecialiste. Zondag was al niet veel beter met de boom afmaken, eten gekookt voor de hele week, klaar maken voor een kerstdiner en veiling van de orchideeënclub waar ik bij ben, de kinderen naar hun oom en tante brengen en tussendoor verschillende keren op en neer naar de bibliotheek die ik open en dicht moest maken voor de collega's die bezig waren met de voorbereidingen van het kerstdiner van de bibliotheek. Daar ben ik dus niet naar toe gegaan, dat werd een beetje te veel van het goede. De boom is toch afgekomen, nu de lampjes buiten nog :-))
Het is het afgelopen jaar een sukkeljaar geweest, wat de gezondheid betreft dan. Al vanaf augustus vorig jaar had ik last van mijn rug. Normaal ging ik door mijn rug, een spitaanval, en als ik dan een week rustte dan ging het wel weer. Maar deze keer ging het maar niet weg. De pijn bleef. Ik kreeg therapie, maar ook dat hielp niet. Uiteindelijk kreeg ik een verwijsbrief voor de specialist, de neuroloog. Daar weer door dezelfde molen als in 2004. Testen of de zenuwen ok zijn en weer een MRI. Op Oudjaarsdag om 08.00 's ochtends kreeg ik een MRI. De neuroloog wist het toen ook niet meer en stuurde me door naar de neurochirurg voor een second opinion. Daar had ik in januari een afspraak. Intussen had ik nog steeds constant pijn. Ik bleef wel werken, maar zodra ik thuis kwam lag ik op bed. Al mijn energie ging op aan het werk.
Toen ik dan eindelijk bij de neurochirurg kwam had ik ook een zeer lage verwachting van wat hij zou kunnen doen. Ik dacht dat ik wel te horen zou krijgen, tja slijtage, niets aan te doen, leer er maar mee leven.
Onze neurochirurg is trouwens een jonge vent die nog bij husband in de klas heeft gezeten, hele aardige man ook. Husband ging dan ook mee naar de afspraak. Ik had het idee dat de neurochirurg dan beter kon onthouden wie ik was ;-))
Het eerste wat hij zei was, nou ja u heeft tethered cord syndrom, daar kunnen we wat aan doen.... Mijn mond viel open van verbazing. Bleek dat al mijn problemen, behalve constante pijn ook een doof gevoel in mijn benen en incontinentie problemen, van mijn spina bifida occulta afkwamen. Dat is de verborgen open rug waar ik mee geboren ben. De zenuwbaan die door de ruggegraat loopt hoort op te houden ter hoogte van L1 dit is de bovenste van de lage wervels en van daaruit horen de zenuwen uit te waaieren. Bij mij was die zenuwbaan uitgerekt, als een elastiek zeg maar, tot aan L5, de onderste van de lage wervels en zat daar ook vast. Dus ik had geen ruimte om mijn rug te bewegen. Elke beweging voelde ik. Als ik de patio had geveegd moest ik meteen gaan liggen. Elk klein ding kostte moeite om te doen. Tevens was mijn ruggemerg in twee delen gedeeld met daartussen een stukje bot van kraakbeen. Maar goed hij kon die zenuwbaan dus los knippen en dan moest het weer ok zijn. Heel simpel dus. Ik was zo blij, er was echt iets mis.... niet leuk natuurlijk, maar beter dan leer er maar mee leven.
In maart ben ik nog naar Nederland geweest, ten eerste om de baby's van mijn zus te bewonderen en ten tweede om mijn tante te bezoeken die stervende was. En toen ik weer terug was op Aruba werd besloten om in mei te opereren. En 7 mei was het dan zover. Ik ging onder het mes. Voor deze operatie is speciaal een neurochirurg uit Curaçao komen overvliegen. Mijn chirurg had zo'n operatie pas een keer gedaan en de collega uit Curaçao ook pas een keer en dat 20 jaar geleden. Ik was een bijzonder geval ;-)
Al deze feiten maakten me absoluut niet nerveus. Ik had groot vertrouwen in mijn chirurg en ben geen moment bang geweest. Natuurlijk vliegt er voor je zover bent wel een gedachte door je hoofd over een leven in een rolstoel, maar die was ook weer snel weg. De operatie is goed en snel verlopen. Ik zag op de klok in de operatiekamer dat het 8.40 uur was en om 13.00 uur werd ik weer wakker op mijn eigen kamer. Ik had een duitse anesthesist die grapjes met mij maakte voor de operatie. Al met al ging het boven verwachting goed allemaal. De chirurg had het kraakbeen bij het ruggemerg weggesneden en daarna de zenuwbaan losgeknipt. Als hij het kraakbeen niet weggehaald zou hebben zouden de zenuwen over het kraakbeen hebben geveegd en dat zou het effect van een mes hebben gehad, doorgesneden zenuwen, niet goed.... :-))
Gelukkig is dat allemaal niet gebeurd en de avond van de operatie zelf liep ik al weer, met hulp van de verpleegster, om naar het toilet te gaan. De volgende dag had ik wel vreselijke pijn in mijn nek en schouders. Vooraf was ik gewaarschuwd dat ik flinke hoofdpijn zou kunnen krijgen omdat de zak waar het hersenvocht in zit en die langs de hele ruggegraat loopt opengemaakt moest worden en er dan een drukverschil ontstond. Dat moest weer op peil worden gebracht en dat zou hoofdpijn met zich mee kunnen brengen. Bij mij was dat dus pijn in nek en schouders, zo erg dat ik niet kon zitten of staan, om verlichting te hebben moest ik liggen. Maar ja, ik kreeg wel therapie en daar moest ik lopen en oefeningen doen. Niet fijn dus. Ook dat ging snel weer voorbij gelukkig en na drie dagen mocht ik weer naar huis. Dinsdagmiddag het ziekenhuis in en zaterdagochtend er weer uit en in de tussentijd een zware rugoperatie doorstaan. Ongelofelijk als je er over nadenkt.
Inmiddels is het allemaal al weer bijna 7 maanden geleden en voel ik me prima. Het was even moeilijk om weer op gang te komen. Last van de wond natuurlijk, een verticale snee van ongeveer 15 cm op mijn rug, maar de constante pijn was weg. Ik kan weer dingen doen zonder meteen van ellende in elkaar te zakken. Ik kan weer hele dagen actief zijn in plaats van elke dag een uurtje. Ik ben enorm blij dat ik het heb gedaan. En ik kan iedereen mijn chirurg aanraden, hij heeft goude handen. Had ik het maar eerder gedaan denk ik soms, maar meteen daar achteraan komt, nee, want dan had ik deze chirurg niet gehad. Alles kwam nu samen en zo is het goed.
Als het weer weer koeler wordt, relatief gezien dus, en het jaar tegen het einde loopt dan begint het te kriebelen. Er moet opgeruimd worden. De tuin was een groot probleem. Meer dan een jaar lang was er niets gebeurd in de tuin en aangezien onkruid hier harder groeit dan planten, zag je alleen nog maar onkruid. De zogenaamde dwergbananenplant was uitgegroeid tot een reuzenbananenplant en die kleine mispel was uitgegroeid tot een boom. Met andere woorden hoog tijd voor een grote opruiming. Husband wilde het zelf doen en dan een container laten komen om al het afval in te gooien. Maar zoals dat gaat, elk weekend was er wat anders en lukt het niet om wat in de tuin te doen. En inmiddels bleef het maar regenen en bleef het onkruid maar groeien.
Vorige week vrijdag kreeg ik ineens een telefoontje. Ja, zei de meneer aan de andere kant van de lijn, je vriendin heeft me je telefoonnummer gegeven omdat je iemand nodig had om je tuin schoon te maken. Ik aarzelde even want we wilden het toch zelf doen. Maar ja, kijken kan geen kwaad toch..? Hij kon diezelfde middag nog komen kijken om een prijs te geven. En inderdaad even later stond hij voor de deur. Ik heb hem alles laten zien en gezegd wat we wilden. Bananenboom weg, palm weg, mispel weg, oleanders snoeien, kenepa snoeien, alle onkruid weg... Hij gaf me een prijs en ik wilde eigenlijk meteen ja zeggen, want ik vond het erg meevallen. Maar ik moest natuurlijk eerst met husband overleggen. Toen hij de prijs hoorde zei hij ook meteen ja. Dus op zaterdag stond de crew voor de deur. Twee achter in de tuin aan het werk, twee voor en de baas die op en neer reed naar de dump om het afval weg te gooien. Ze hebben een gigantische berg werk verzet en nu is het weer helemaal schoon. Nu zien we ineens weer hoe groot onze tuin is. Tja en nu bijhouden maar....
Het geeft wel een goed gevoel dat alles weer netjes is, nu de schuur nog ;-))
Op 20 januari is het Bibliotheekdag. Die dag is de bibliotheek gesloten en heeft het personeel een studiedag met op het eind een hapje en een drankje. Dit jaar viel 20 Januari op een zondag, dus het studiegedeelte van de dag werd meteen geelimineerd :-))
Er werd besloten om naar de Palm Island te gaan. Voor degenen die nog nooit op Aruba zijn geweest, de Palm Island is een klein eilandje voor de kust van Aruba, waar je de dag kunt doorbrengen. Je wordt er met een bootje naar toe gebracht en daar aangekomen, kun je vrij eten en drinken en snorkelen. Er zijn ook andere activiteiten, maar daar moet je wel wat voor betalen. Dat "gratis" eten en drinken trekt veel mensen aan natuurlijk :-)
Een paar jaar geleden hebben ze een groot waterpretpark gebouwd op het eiland en sinds die tijd zijn de prijzen omhoog geschoten. De kinderen zeuren al tijden om naar de Palm Island te gaan, maar ja, husband en ik zijn geen grote drinkers en we snorkelen niet, dus wij vinden het gewoon te duur in verhouding. Vanaf dat het waterpretpark klaar is, zijn we dus niet meer naar de Palm Island geweest. We hebben ook geen bezoek meer gehad om te gaan trouwens ;-))
Nu we echter met de bibliotheek gingen waren de kosten veel lager en dus was het een goede gelegenheid om te gaan. De kinderen waren door het dolle heen. 's Ochtends vroeg stonden ze al klaar om te gaan. Toen we aankwamen konden we meteen mee op de boot, die net vertrok en daar aangekomen gingen ze straight naar het waterpretpark. Kleren uit en daar gingen ze....
Mooi he..? De kinderen hebben enorm genoten. Ze zijn het zwembad in gegaan en er de hele dag niet meer uitgekomen, behalve om wat te eten of te drinken of even op te warmen in de zon. Heerlijk rustig voor mama ook :-))
Toch maar weer wat bezoek krijgen zodat we nog een keer kunnen gaan ;-))
Elk jaar gaan we uit eten met de dames van de naailes. Door het jaar leggen we maandelijks een bedrag bij en in december hebben we dan een kerstdiner met zijn allen. Voor het diner dienen we natuurlijk op ons mooist voor de dag te komen en dat doen we oa met een eigengemaakte jurk. Dit jaar ook weer. Ik had in Nederland al een mooie lap stof gehaald en die kwam goed van pas. Maar omdat het zo'n mooie stof was heb ik hetzelfde model eerst van andere stof gemaakt, grijs met een rose randje. 
Hier de resultaten...
Vorig jaar kreeg ik een keer een kaartje van een oom en tante van me met een postzegel van een bloem op de envelop. Op die postzegel zaten zaadjes. Dus heel voorzichtig de plakband losgemaakt en de zaadjes in wat potgrond gezet. Het heeft even geduurd, maar uiteindelijk kreeg ik er wel bloemetjes van. Hier een foto van het eindresultaat en met dank aan mijn tante die ze gestuurd heeft 
Onze jongens zijn gek op vuurwerk. Vooral het zelf afsteken vinden ze geweldig. En als papa er bij is mag het ook. Ze krijgen allebei een 'mecha', een smeulend stokje, waarmee ze hun vuurwerk kunnen aansteken. Het zijn echte jongens want hoe meer lawaai hoe beter. Toen husband naar de kerk moest voor een herdenkingsmis voor zijn vader bleef ik thuis met de kinderen. Maar die avond dus geen vuurwerk. Dat vonden ze maar niets. Maar ja, mama is bang voor vuurwerk en blijft dus ook binnen op Oudjaarsnacht. Uiteindelijk mochten ze dan een sterretje aansteken, dat kon mama nog wel :-))
Vorig jaar in februari hebben we een bananenboom in de tuin gezet. Hij staat bij de uitlaat van het water van de keuken en de douche, dus hij krijgt heel veel water. Dat hebben bananenbomen nodig. Op een dag zagen we opeens dat er vruchten in de boom kwamen, terwijl wij dachten dat het een sierboompje was en dat het dus geen vruchten zou krijgen. Maar ja, toch vruchten en wel twee grote trossen vol. Nu eten we onze buikjes vol aan bananen en mijn collega's en wandelvrienden ook.... en nog moeten we bananen weg doen. Heel zonde, maar zoveel bananen kunnen we echt niet op...
In december is ook husband's vader overleden. Hij was 81 jaar en had hartklachten, maar zoals altijd komt zoiets toch onverwacht. De zaterdag voor kerst hadden we dus een begrafenis. Alweer rond kerst. Elk jaar is het weer fijn als december zonder incidenten voorbij gaat, helaas was het dit jaar niet zo.
Hier wat foto's van onze kerstboom en de lichtjes buiten...
Een van mijn goede voornemens voor dit jaar is dat ik weer meer ga bloggen. Hopelijk ga ik het ook volhouden. Als je meer wilt weten over welke boeken ik lees en welke films ik zie verwijs ik jullie naar mijn Yahoo 360 pagina. Hier gaat het gewoon over ons gezinnetje. December begon al weer goed dit jaar met eerst het overlijden van een van onze katten, nl. Prins. Prins was het lievelingetje van jongste, die hem overal mee naar toe sleepte, letterlijk....
Op Sinterklaasdag vonden we hem aangereden op de stoep voor ons huis in de stromende regen. Ik kon hem amper herkennen. De jongens zijn gelukkig vrij filosofisch ingesteld en met een 'jammer' en 'stoute auto' was het leed geleden. Toch doet het altijd weer pijn een huisdier te verliezen.
Hier een paar fotootjes van Prins en de jongens
Dit jaar is het weer eens zover. We komen naar Nederland !!
We arriveren 14 juli en vertrekken op 7 augustus. We logeren zoals gewoonlijk bij mijn ouders.
Dus Tilburgse Kermis en Venlose Zomerparkfeesten, here we come !! :-)))
Jongste is al weer jarig geweest. Gisteren was hij nog een hummel van een paar dagen en nu is hij al vijf, de tijd vliegt.
Dit jaar wilde hij een feestje bij Adventure Golf. Daar kun je vanalles doen, o.a. minigolf. Er is ook een gameroom en go-kart autootjes en dan de mechanische stier. Dat wilde ze graag, op zo'n stier. Dat was wel heel cool...
Gelukkig lukte het me om alles geregeld te krijgen. Ze hadden een mooie tafel gemaakt bij Adventure Golf voor jongste. Op de achtergrond kun je nog de mechanische stier zien, waar iedereen zo opgewonden over was.
Na lekker rondgerend te hebben zijn we eerst gaan minigolfen. Dat was dus nog meer rondrennen, maar nu met klimmen er bij. Ik 
begon nog vol goede moed alles op te schrijven, maar dan heb je nog nooit met 7 kleuters gegolfd. Die rennen van baan naar baan, meppen af en toe tegen de bal, meppen soms zelfs een bal het water in en vinden het allemaal even geweldig. Mama vond het ook leuk, maar wel vermoeiend. Daarna mochten ze dus op de stier.
Hier kunnen jullie hem zien. Ik zou het wel willen, maar goed dit was een kinderfeestje. Het kussen was opgepompt en de stier was er klaar voor. Inmiddels was ook de meneer die de stier bediende gekomen. Het waren dus bijna allemaal jongens van 5, 6 jaar op het feestje en twee meisjes. Op de volgende foto zien jullie hoe het afgelopen is.
De jongens waren aan het kijken, terwijl een meisje op de stier zat! Al die stoere jochies durfden niet... Ach ja, ze zijn ook nog maar klein en als mama vond ik het wel ok dat ze niet durfden. E n die stier is ook wel groot en eng en vooral als die meneer hem ook nog eens plotseling naar voren laat komen... Een mooi gezicht al die kinderen die gillend wegrenden voor een mechanische stier :-))
Thuis aangekomen hebben we nog maar eens gezongen voor jongste. Dat waren we in alle drukte op het feestje vergeten. En dat terwijl tante Linda zo'n mooie taart had gemaakt. De beker naast jongste was een cadeautje voor alle kinderen van Black Hog Saloon waar het feestje dus was.
Hieper de piep HOERAAAAAAAAAAA !!!
Zoals jullie weten hebben we twee honden, Baer en Dunya. Baer is komen aanlopen, hij was een echte straathond. Hij was een heel lieve hond. De kinderen mochten alles met hem doen en niets was te gek, dus vanaf baby heeft jongste op Baer gelegen en geslapen. Een hele tijd geleden zag ik dat Baer heupdysplasie had. Ik ben naar de dierenarts gegaan en die heeft toen bevestigd dat Baer inderdaad heupdysplasie had. Hij liep wat moeilijk, zijn achterpoten stonden wat raar en als hij een tijdje geslapen had dan had hij moeite met opstaan.
Een paar weken geleden op maandag was jongste thuis gebleven omdat hij zich niet lekker voelde. 's Middags speelde hij met de hond zoals duizenden keren daarvoor, maar deze keer ging hij net op een verkeerde plek zitten. Baer had veel pijn en in zijn pijn draaide hij zich om en beet jongste in zijn gezicht. Dat was ff schrikken dus. We zijn naar het ziekenhuis gegaan en daar hebben ze alles schoon gemaakt. Het mocht niet gehecht worden omdat hondenbeten snel kunnen infecteren en de wond open moet blijven. Er werden alleen een paar pleistertjes op geplakt. Hij zal hoogstwaarschijnlijk wel een flink litteken op zijn wang houden.
Toen het net gebeurd was bleef jongste maar "Sorry, Baer..." roepen. Arme jongste, hij wilde Baer geen pijn doen en arme Baer, hij wilde jongste geen pijn doen. Ik denk dat ze allebei evenveel geschrokken zijn. Bij jongste was de schrik er weer snel af, maar wij bleven nog een aantal dagen allerlei scenario's bedenken, hoe veel erger het had kunnen zijn. Gelukkig was dat niet het geval en je moet er ook maar niet te veel over nadenken.
Voor mij was het wel een bewijs dat Baer veel meer pijn had dan wij dachten. Hij rent nog achter auto's aan, dus zal het wel meevallen. Nee dus, het viel niet mee. In overleg met de dierenarts hebben we toen besloten dat we Baer zouden laten inslapen. Ik ben meteen de volgende dag gegaan. Want als ik langer zou wachten zou ik het niet meer kunnen. Ik ben tot het laatst bij hem gebleven en met hem blijven praten. En nu kan hij weer rennen met Luna. Ik zie ze al gaan....
Tijdens de paasvakantie wordt er op Aruba veel gekampeerd. Op alle publieke stranden verrijzen tentjes, komen er trailers en allerlei andere soorten bouwsels. Heerlijk, kamperen aan zee...
Voor de meesten dan. Persoonlijk houd ik niet van kamperen. Toen ik nog in Nederland woonde deed ik het wel natuurlijk, het was toch de goedkoopste manier van vakantie. Tentje in de auto, een stuk rijden en voila, vakantie. Maar dat ik het nou geweldig vond, nee. Als de zon scheen dreef je al vroeg je tent uit, als het regende zat je de hele dag naar dat irritante getik op je tent te luisteren en je rug deed je er ook geen plezier mee, met die stomme matjes... Nee, ik ben geen fan van kamperen.
Hier op Aruba heb je in ieder geval het weer mee, maar wat je weer tegen hebt, is het zand. Kamperen op het strand, brrrrrrr.... en op sommige gedeeltes heb je van die plantjes met sumpiya er aan, dit zijn een soort kleine bolletjes met allemaal stekels er aan en die doen gemeen zeer. De jongens vinden het natuurlijk wel leuk. De hele dag aan het strand, in een tentje slapen, 's avonds op het strand, spannend, spannend allemaal.
Mijn vriendin houdt dus wel van kamperen en de jongens mochten bij haar blijven. Oudste wilde wel blijven slapen. Jongste mocht nog niet van mij. Mijn vriendin heeft het al druk genoeg zonder die jongens van mij, dus een is wel voldoende. Maar ja, toen het dan bijna avond was en ik kwam om jongste te halen, die wel meegegaan was overdag, zag oudste het toch niet meer zitten. Nee, hij wou toch liever mee naar huis. Prima, ik was zelf ook zo, dus ik begreep het wel.
Maar ja, dat kamperen was toch wel leuk, dus hebben we thuis maar gekampeerd. Matrasje op de vloer en daar mochten ze op slapen. Ook spannend en leuk en minder zand...
Twee jaar geleden heb ik ooit eens een bbq gekocht. Je woont op een tropisch eiland, daar hoort bbq-en bij, lijkt me. Op het nederlandse nieuws hoorde ik dat met de hoge temperaturen in Nederland afgelopen weekend alle bbq's meteen te voorschijn kwamen. Goed, hier hoeven we niet op goed weer te wachten, dat scheelt. Elke dag ideaal bbq weer.
Die bbq stond dus al twee jaar in de schuur, nog in de doos zelfs. Ik had wel al houtskool en aanmaakblokjes gekocht, maar die lagen al net zo lang in de schuur, ongebruikt. Heb ik nu net de enige man op Aruba getrouwd die niet van bbq-en houdt :-))
We eten natuurlijk regelmatig bbq, maar altijd door anderen gemaakt, nooit door onszelf.
Dit weekend vond ik dat we het toch maar eens moesten proberen. Dus hebben we de bbq in elkaar gezet, houtskool er in, aanmaakblokjes er op en voila, vuur...
En dan begint het wachten. Wachten tot alle houtskool heet genoeg is. BBQ een beetje uit de wind zetten. Dat is op Aruba nogal een uitdaging. Maar onder de pergola met alle planten er achter is het toch gelukt. Handige windvangers die planten en nog mooi om te zien ook.
Eindelijk kon er dan begonnen worden met bbq-en. Hotdogs en hamburgers er op voor de kinderen en voor papa en mama een biefstuk. Dan is het nog meer wachten, want het moet wel goed gaar worden. Ongeduldige mensen eten rauw vlees. Dus bleef ik bij de bbq terwijl hubby binnen frietjes ging maken voor er bij.
Maar dat is natuurlijk ook de lol van het bbq-en. Lekker buiten zitten terwijl je bezig bent en de kinderen om je heen rennen al maar zeurend, "Wanneer zijn die hotdogs nu klaar.....?" :-))
Gelukkig zijn hotdogs al snel klaar en konden de jongens al vast aanvallen.
De biefstukken voor papa en mama volgden al snel en toen konden ook wij van de bbq gaan genieten.
Onze eerste keer bbq-en in onze bijna 8 jaar Aruba was zeer geslaagd, dus dat doen we nog een keer.
Kennen jullie dat gevoel nog, dat je iets nieuws gekregen hebt en dat je er zo blij mee bent dat je het niet meer kunt loslaten? Ik heb heel ver nagedacht maar kon me niet herinneren of ik dat een keer gehad heb. Natuurlijk, er zijn aankopen waar ik heel blij mee was en nog steeds ben, zoals mijn lockmachine, nog steeds een van de beste aankopen ooit. En ons huis, als ik ik er bij stil sta, ben ik nog steeds dolblij dat het ons gelukt is precies dat huis te kopen. Maar goed, iets anders, nee...
Onze jongste heeft wel zo'n voorbeeld. Vorige week gingen we nieuwe schoenen kopen voor de kinderen, want een schooljaar dezelfde schoenen is voor jongens toch wel veel gevraagd. Jongste had al vooraf gezegd dat hij schoenen met lampjes wilde. Die had hij al eens gehad en dat vond hij toch wel erg gaaf. Schoenen met wieltjes zoals die nu zo 'in' zijn mogen ze van mij niet. Hebben ze die in Nederland ook trouwens, schoenen met wieltjes?
Wij dus naar de schoenenwinkel van mevrouw DingDong. Zo noem ik haar maar, want zo heet de winkel. De winkel van mevrouw DingDong is nogal chaotisch. Ze is ooit begonnen met kleren en schoenen en is toen langzaam op schoenen overgestapt, met als gevolg dat er nog jurkjes hangen van begin jaren '90 toen de Holly Hobbie jurken nog in de mode waren. Tenminste zo lijkt het. De dozen met schoenen staan overal opgestapeld en er zijn twee paadjes in de winkel waar je kan lopen. De rest staat vol. De jongens hadden als snel hun schoenen uitgekozen. Het moesten namelijk keds (sportschoenen) zijn en geen gewone schoenen, en liever geen veters. Gelukkig had ze voor allebei dezelfde schoenen van YuGiOh met lampjes. Ze waren dolgelukkig.
Jongste wilde thuis gekomen, de schoenen meteen aandoen en dat mocht onder voorwaarde dat hij ze niet vies mocht maken, want ze waren om naar school te gaan, na de vakantie. En dat deed hij, als er een stofje opkwam veegde hij ze meteen af en buiten in het zand lopen deed hij al helemaal niet, want dan werden de schoenen vies. Toen hij 's avonds naar bed ging, moesten de schoenen mee, in bed. 'Welterusten', zei jongste en 
gaf de schoenen een kusje!
Op Aruba heet Kerstmis 'Pasco' en Pasen 'Pasco grandi'. Het Paasfeest is heel belangrijk hier, alhoewel je op de radio toch ook wel 'Pasco di webo' hoort, Pasen van eitjes, vrij vertaald. Goede Vrijdag is hier een vrije dag. Alle winkels zijn dan ook dicht. En in de nacht van Witte Donderdag op Goede Vrijdag worden er vele bedevaarten en kruistochten gehouden. Vooral de weg naar het kapelletje van Alto Vista is dan heel druk.
Maar voor de kinderen is Pasen toch vooral het feest van eitjes zoeken. Omdat het hier te warm is worden er vooral plastic eitjes gebruikt. Daar worden snoepjes in gestopt en dan worden ze verstopt. Behalve dat de Paashaas dit komt doen, vinden de kinderen het ook een leuk spelletje om eitjes te verstoppen. Al dagen voor Pasen werden de eitjes buiten verstopt door de een en de ander moest gaan zoeken 
Toen het eindelijk dan Pasen was, vonden de kinderen naast de eitjes die de Paashaas had achtergelaten ook nog eitjes die ze zelf verstopt hadden.
Paaseieren zoeken...
... en vinden!!
Een mooie tekening voor de Paashaas! En jongste heeft zelfs zijn eigen naam geschreven.
Er was eens een vijver in onze tuin. Als het regende stond er water in en als er geen regen viel stond de vijver droog. De vijver was vooral leuk om stenen in te gooien, voornamelijk als het geregend had. Dus regelmatig moesten alle kiezels er weer uitgevist worden, bij voorkeur als de vijver droog stond. We hadden ook een pompje in de vijver, die pompte het water omhoog en het kwam dan als een watervalletje weer in de vijver terecht, dit pompje was kapot gegaan...
We hadden ook twee lampen bij de vijver die het geheel sprookjesachtig verlichtte 's avonds. We zaten voor het huis en keken naar de vijver. Ook die lampen deden het niet meer.
Eigenlijk was de vijver dus overbodig geworden. Het was alleen maar lastig want in dat stilstaande water groeien muggen en die muggen kunnen de gele koorts overbrengen, dus moesten we weer gaan fleeten (gif spuiten) en dat was toch ook niet de bedoeling.
Toen mijn ouders hier waren kwam mijn vader op het idee om de vijver dan maar te dempen. Tja, daar hadden we nog niet aan gedacht, maar ik vond het een prima idee. Weer een beetje plek voor wat plantjes 
Zo gezegd, zo gedaan. Bij het tuincentrum werden twee grote zakken tuinaarde gehaald. De kinderen hadden al alle stenen uit de vijver gehaald, ook de grote en toen kon de aarde er in. Dat heeft opa gedaan, twee zakken tuinaarde gemengd met potgrond maakte een prima mix om de vijver te vullen. En daarna mocht ik er weer plantjes in zetten. Ik had een aantal canna's die niet zo blij waren in hun potten en die heb ik daar in de grond gezet. Ik had ook nog een calla lelie, maar die heeft het niet gehaald. Heel jammer, ik vind ze namelijk heel mooi. Misschien is het klimaat hier toch niet zo geschikt voor calla lelies. De canna's doen het heel goed en hebben zelfs al gebloeid.
Al met al zijn we heel tevreden met het resultaat.
Gisteren was een grote dag; naast de geboorte van een derde prinsesje (prinses Sophia misschien..? 
) en de verjaardag van prins Floris, die ook nog eens precies tien jaar jonger is dan ik, was ik jarig !! En ik ben nog hartstikke jong want ik ben lekker 24 geworden, wel een sprong vooruit ineens van 14, maar ach ja, dat moeten we er maar voor over hebben
's Avonds zijn we met de kinderen naar Linda's pannekoekenhuis gegaan. Dat hadden we vorig jaar ook gedaan en dat was goed bevallen, dus maken we er maar een traditie van. Oudste had deze keer meer zin in pizza en dat was ok, want gelukkig hebben ze bij Linda ook pizza's. Oudste kreeg dus een pepperoni pizza, jongste een naturel pannekoek, hubby nam een champignons/tonijn pannekoek en ik heb gekozen voor een spek/kaas/ananas pannekoek. Het was weer overheerlijk en vooral die Strawberry Margarita smaakte er prima bij
Helaas was ik het fototoestel vergeten mee te nemen, maar na afloop heeft hubby thuis nog een foto gemaakt van de kinderen met hun jarige mama. 7-jarige jongentjes zijn overal ter wereld hetzelfde als ze op de foto moeten volgens mij. Kijk maar eens goed waar alle handen zijn
Al maanden en maanden zeurt oudste me aan het hoofd dat hij bij voetballen wil. En ik had al eens gevraagd, maar de voetbalclub die ik had bedacht bestond niet meer. Tja, wat nu...?
Een collega van mij rijdt rond met op haar auto "Estrelle Campion". Estrella is een voetbalclub, dus ik dacht dat zij wel meer zou weten.
Ze wist zo ook niet bij wie ik moest zijn, maar ze zou voor me vragen. En ja hoor, een paar dagen later kreeg ik te horen dat ik op dinsdag naar het veld van Estrella in Santa Cruz kon gaan en daar zouden ze me wel verder helpen.
Afgelopen dinsdag gingen we dus naar het veld van Estrella. Gelukkig was het gemakkelijk te vinden. En ja hoor, er liepen allemaal jongentjes van dezelfde leeftijd als oudste rond. En nog weer wat later kwam er een meneer aan. Die trainde de jongste groep. We kregen te horen dat ze wel een keer mee mochten doen en als ze het leuk vonden moesten we een keer twee pasfoto's meenemen. Er werd op dinsdag en donderdag getraind. Prima, precies de dagen dat het ons goed uitkomt. Jongste was ook superenthousiast en wilde meteen meedoen.
Op donderdag gingen we dus weer. Thuis snel omgekleed, sportkleren aan en op naar het veld. Nu is een voetbalveld op Aruba niet hetzelfde als een voetbalveld in Nederland. Gras is hier niet, dus is het een grote zandvlakte zo'n voetbalveld. Niet echt prettig om op te vallen, maar het went, schijnt... :-))
Jongste mocht ook mee doen en daar gingen ze, het veld op. De bril van oudste moest af en de training begon. Zelf ben ik een stuk gaan lopen. Beter als daar gaan zitten wachten. Toen ik terugkwam van het lopen was jongste al een keer gevallen en was zijn knie geschaafd. Ze waren klaar met conditietraining en gingen een wedstrijdje spelen. De ene helft kreeg een hemdje van de meneer en speelde tegen de andere helft. Jongste rende achter elke bal aan en was overal te vinden. Oudste liep op en neer over het veld en wachtte meer tot de bal bij hem kwam. Onzekerheid en even de kat uit de boom kijken, dat is oudste ten voeten uit.
Jongste viel nog een keer en zijn andere knie was geschaafd. Op een gegeven moment moest de keeper de bal uittrappen en helaas stond jongste in de weg, de bal kwam recht tegen zijn hoofd aan !!
De meneer kwam er bij, keek er naar en wreef eens over het hoofd van jongste. Hij bleef nog even staan, maar toen zag hij mij en begon hij te brullen. Hij kwam naar mij en de lol was er af. Hij bleef maar huilen en zei dat hij nooit meer wilde voetballen. Gauw genoeg was het afgelopen en kwam oudste moe maar voldaan van het veld, hij had het helemaal geweldig gevonden. Een vriendje van hem zat ook bij het voetballen, dus wat hem betreft kon het niet meer stuk.
Jongste zag het allemaal niet meer zo zitten, hij wou niet meer voetballen. Misschien toch maar liever karate voor jongste :-))
Vorig weekend viel het me ineens op dat Minoes er niet zo goed uit zag. Ze was veel afgevallen, liep wat moeilijk en at ook niet meer. En voor Minoes is dat wel raar, want het was echt een dikke moederpoes. Maandag meteen naar de dierenarts gegaan en daar bleek dat ze ook moeite had met ademhalen. Iets in haar keel dus, maar wat....
Ze kreeg een injectie om de zwelling te verminderen en een spuit met antibiotica. En ik kreeg antibiotica mee naar huis. Dat niet eten kon ik niets aan doen, want madame lust alleen maar harde brokken, blikvoer trekt ze haar neus voor op en ook brood gesopt in melk met water lustte ze niet. De antibiotica is toch aangeslagen want gisteren begon ze weer brokken te eten. Nu maar even afwachten hoe het gaat. Misschien dat toch onder narcose bekeken moet worden of er een tumor zit en of dat het gewoon een infectie was. Het was wel even schrikken, want het leek alsof ze van de een op de andere dag ziek was en dat kon natuurlijk niet.
Oudste is zeven en zit inmiddels in de tweede klas of groep vier volgens het Nederlandse systeem.
Gelukkig doet hij het erg goed op school. Hij vindt het allemaal leuk, lezen, rekenen, als het maar leren is. Tekenen en zingen vindt hij wat minder leuk. Hij is erg leergierig. Elke avond leest hij een boek voor het slapen gaan en je ziet hem met sprongen vooruit gaan.
Van de week was husband een verhaal aan het voorlezen en daar kwam het woord 'paniek' in voor. Dat woord kenden de jongens niet, dus husband legde uit dat dat betekende dat je heel erg bang was en daardoor een beetje gestresst raakte.
'Oh', zegt oudste, 'dat voel ik in mijn hoofd als ik moet rekenen..'
Husband werd er even stil van.
'Wat doe je dan..?', vroeg hij aan oudste.
'Ik duw het aan de kant, en dan denk ik er niet aan en dan ga ik rekenen.', zei oudste.
Dit vonden we nu echt een 'wow' moment.
Zoals jullie misschien weten maak ik zelf kleding. Het woord 'naailes' kan ik maar beter niet gebruiken. Daar krijg ik maar commentaar op :-))
Maar goed, elke dinsdagavond maak ik zelf kleding met een groep vrouwen. Het is meer een sociaal kransje waar we bezig zijn zodat het niet zo opvalt dat het een sociaal kransje is. Ik weet wel dat ik het niet zou willen missen, die dinsdagavond. Als ik om wat voor reden dan ook niet kan gaan word ik rusteloos en heb ik het gevoel dat er iets niet klopt, maar goed.... Ik vind het dus erg leuk.
We sparen ook het hele jaar om met kerstmis uit eten te gaan met alle dames die ook op les zitten en zelf kleding maken. Het is dan de bedoeling dat we allemaal in een zelf gemaakte creatie naar het Kerstdiner komen. Dus vanaf oktober begint de kerstkoorts. Wat voor een creatie gaan we nu weer maken..? De stof wordt uitgezocht of je loopt er tegenaan en denkt, ja dat is de stof voor de kerstjurk. Dan moet het model uitgezocht worden en blader je door ontelbare boekjes om de jurk te vinden. En als je die dan gevonden hebt en het patroon hebt uitgeraderd, moet je de stof gaan knippen. Ook altijd een eng moment, zal het goed gaan, is het de goede jurk..? Nou ja, 1001 onzekerheden. Maar dan begin je alles in elkaar te zetten en het komt allemaal samen. De stof is ok, het patroon is ok en ja hoor, hij past ook nog... !! Pffffftttt.....
Hier is de creatie van het laatste kerstdiner.
Vanaf januari ben ik tante geworden, een 'echte' tante. Ik was natuurlijk al tante van de kinderen van mijn schoonbroers en -zus, maar dan ben je een aangetrouwde tante en dat is toch niet echt. Maar nu heeft mijn zus een baby gekregen en ben ik dus een echte tante geworden.
Het is een meisje geworden en het is natuurlijk het schattigste meisje dat er ooit is geweest.
Dat kan ook, want wij hebben twee jongens, anders was ze, het op één na schattigste meisje geweest ;-))
Maar oordeel zelf.
Carnaval 2007 is weer voorbij :-((
Afgelopen zaterdag was de parade in San Nicolas en op zondag in Oranjestad. Het was gewoon super!!
Onze groep is dit jaar weer zowel in San Nicolas als in Oranjestad 'Grupo Mas Anima' geworden, de meest geanimeerde, gezellige groep en onze band Robert y su Solo Banda Show is de beste band van het jaar geworden ! De muziek was ook geweldig, zonder muziek ook geen dansende gezellige groep, dus dank aan Robert Jean d'Or.
Wat is het heerlijk om mee te doen in plaats van langs de kant te staan. Je danst 4 à 5 uur aan een stuk en geniet gewoon, van de muziek, van de mensen, van de sfeer.... Gewoon een groot feest !! Als de financiën het toelaten, volgend jaar weer....
Carnaval is groot op Aruba. Het begint uiteraard met de start van het seizoen op 11 november en dan is er een pauze tot 2 januari en vanaf die dag hoor je op de radio carnavalsmuziek. Gelukkig zijn dat niet de hoempa-nummers van het nederlandse carnaval maar de opwindende klanken van het caribische carnaval, de calypso, de tumba en de roadmarch.
De groep waarmee ik op naailes zit doet elk jaar mee met carnaval met de groep Los Laga Bai en dit jaar heb ik de sprong gewaagd en ga ik ook meedoen. Het is nogal een investering. Het meedoen met een groep kost rond de 200 euro. Daarvoor krijg je stof en veren voor je kostuum. Tijdens de parades drinken en eten en twee feestjes, een voor het allemaal begint en een na afloop van de grote parade op carnavalszondag. We doen mee met drie parades, de Lighting Parade in Oranjestad (Playa) en de Parades in San Nicolas en Playa. Die zijn dus dit weekend.
Voor mij is het maken van de kostuums het leukste van de carnaval. Het naaien, het versieren en dat allemaal met een groep mensen die ook mee gaat doen. We hebben in de week voor de Lighting Parade al zo veel gelachen dat ons carnaval al niet meer kapot kan. Dit 
is een tekening van ons kostuum zoals het in het boekje van Los Laga Bai stond en waarvan we moesten werken.
Papier is geduldig natuurlijk, maar zo ziet het er al leuk uit. De stof dit jaar is bijzonder, omdat het speciaal ontworpen is voor Los Laga Bai. Degenen die op Aruba zijn geweest herkennen het misschien, het is namelijk hetzelfde ontwerp als het briefje van Afl. 25,00. Het thema dit jaar is Cascabelnan di Fortuna, wat zoveel betekent als 'Slangen van Fortuin'. Op de voorkant van het briefje van 25 florin staat namelijk een cascabel of te wel ratelslang afgebeeld. Een inheemse slang van Aruba, die je gelukkig niet zo heel veel tegenkomt.
Zo werd het kostuum gepresenteerd bij de viering van het 25-jarig bestaan van Los Laga Bai.
En als je wil zien hoe het eindresultaat is geworden: Lighting Parade
Zoals jullie kunnen zien is het vooral veel eigen fantasie gebruiken bij het versieren van je kostuum. Er wordt veel met pailletten en steentjes en veren en van alles gewerkt. De potten lijm vliegen er doorheen, de headpiece wordt van karton gemaakt en dan bekleed met van alles en nog wat.... Toen ik er aan begon vond ik het doodeng, maar als je eenmaal bezig bent dan komt alle creativiteit los en wordt het steeds leuker. Hier wat close-ups van mijn kostuum.
En het eindresultaat. Ik ben degene links op de foto.
Het is weer zover. He
t is bijna Kerst en heel Aruba is al in Kerstsfeer. Ik houd het altijd af tot na Sinterklaas, maar op het moment dat de cadeautjes zijn uitgepakt beginnen de kinderen al te vragen wanneer we een kerstboom gaan halen ;-))
Voordat we zelfs maar aan Sinterklaas denken wordt al de kerstfoto gemaakt. Dit jaar heb ik het heel simpel gehouden, want ik had geen fut om veel te gaan photoshoppen, dus moest de foto zelf al ok zijn. Gelukkig kan ik er bij Greetz een mooi lijstje omheen maken en dan lijkt het nog wat. Dit jaar ben ik naar de Floramarket gegaan waar een grote kerstshow wordt gehouden. Mijn ouders zijn nu hier op vakantie en ik heb dus gewacht met naar de kerstshow gaan totdat zij er waren. We hebben een heleboel ge-oohd en ge-aaahd daar, zo mooi was het allemaal. Leuke ideeën opgedaan, al vond ik die omgekeerde kerstboom voor bij mij thuis net te veel van het goede... :-))
Er was ook een mooi winterdorpje met allerlei lichtjes en dat was een mooie achtergrond voor onze jongens.
Het is al weer een hele tijd geleden dat ik heb geschreven. Ik voelde me niet goed, had geen tijd, enz. enz.
Nu wil ik toch weer beginnen en hopelijk kan ik het een beetje bijhouden.
Zoals elk jaar kwam ook dit jaar Sinterklaas op Aruba. Meestal komt hij een week later op Aruba dan in Nederland, maar dit jaar kwam hij een dag nadat hij in Nederland was aangekomen meteen naar Aruba. Jongste was bang dat hij in de zak moest en ging niet mee, maar oudste vond het helemaal geweldig... !!
Sinterklaas kwam aan in de haven van Aruba en ging toen te voet door de straten van Aruba naar het stadhuis of Pietenhuis volgens oudste. Het is altijd een hele happening en de straten staan vol met kinderen die graag Sinterklaas willen zien. Inmiddels is de pakjes middag al geweest en zijn de kids weer helemaal blij met al hun nieuwe speelgoed.
Jongste is afgestudeerd van zijn kinderdagverblijf. Na de vakantie gaat hij naar de kleuterschool. Een hele fase afgesloten. Zelf beseft hij dat niet zo. Gelukkig gaat zijn beste vriendje straks ook naar dezelfde kleuterschool. Al duurt dat nog even, want zijn vriendje wordt pas in november vier. Ter afsluiting van hun verblijf op Chuchubi kregen alle kinderen die naar de kleuterschool gaan een diploma. Het was een hele ceremonie, waar de kinderen liedjes zongen en daarna hun diploma en een cadeautje kregen. Het was een mooie viering, met een heleboel papa's en mama's met fototoestellen en videocamera's :-))
Jongste is ook jarig geweest. Net als vorig jaar was papa er niet bij. Vorig jaar waren wij in Nederland en was papa op Aruba en dit jaar waren wij op Aruba en was papa in Kroatië. Voor jongste maakte het niet veel uit. Hij had namelijk een feestje op zijn kinderdagverblijf en mama had voor alle kindjes een uitnodiging gemaakt. Op de uitnodiging stond Spiderman !! Dat was al helemaal super. Mama had cakes gemaakt die alle kinderen heel erg lekker vonden en tante Linda had snacks gemaakt die ook als sneeuw voor de zon verdwenen. Juffrouw Isa had een mooie kroon gemaakt voor jongste, jawel met Spiderman er op !! En als klap op de vuurpijl hadden bijna alle 30 kinderen een cadeautje meegenomen!! Het was in juni al Sinterklaas. Gelukkig was er ook een cadeautje dubbel, zodat oudste ook een cadeautje kreeg :-))
Het is al een tijd geleden, maar ik was jarig. Het was een rustige dag. Voor de collega's had ik een cherry cheesecake gehaald. Gelukkig bleef er nog een beetje over voor husband ;-)
Geen bezoek gehad. Daar had ik ook geen zin in. Meestal komt het er op neer dat iedereen gezellig zit te kletsen en dat jij, als jarige, op en neer blijft rennen. Nee hoor, dan maar liever met de kinderen en husband uit eten. We zijn gezellig naar Linda's pannekoekenhuis in Noord gegaan. Leuk voor de kinderen, want ze hebben er een speelhoek en lekker voor ons allemaal. Ik had deze keer een pannekoek met brie en honing, hmmmmmmmmmm......
Tja, ik en katten, het is toch wat...
Bij de bieb waar ik werk liep al een paar dagen een poesje rond. Ze kreeg kroket van de medewerkers en water en bleef in de buurt, zelfs nadat ze een weekend in een hokje opgesloten had gezeten. Toen ik haar zag kon ik haar niet weerstaan. Ze lijkt namelijk sprekend op mijn eerste poes, die uiteraard nog steeds de leukste, liefste en geweldigste poes is die ik ooit heb gehad. Deze komt aardig in de buurt, net zo ondeugend en speels en eigenwijs....
Daarom hebben we haar weer Shari genoemd, hetzelfde als die allereerste. En ze lijkt niet alleen qua uiterlijk maar ook qua karakter op #1. Moet onderhand toch maar eens in reïncarnatie gaan geloven ;-))
Soms hebben kinderen van die uitspraken die je hart smelten.
Normaal gesproken heb ik geen tijd om make-up op te doen 's ochtends. Moeders weten dit. Tussen ontbijt klaarmaken voor de kinderen, hun tassen klaar maken en zelf proberen wat te eten, en niet te vergeten de verschillende honden en katten eten geven en de orchideeën water geven, blijft er geen tijd over om make-up op te doen. En als het dan een keer lukt is het meestal snel, snel op het werk.
Toen het me van de week een keer gelukt was om toch wat make-up op te doen, kreeg ik meteen het mooiste compliment van jongste:
"Mam, wat zijn je ogen mooi !"
Een echt aahhhh, daar-doe-ik-het-voor-moment ! Misschien moet ik toch maar eens vaker proberen wat tijd vrij te maken voor die make-up :-))
Tja, wie het nog niet weet, het wereldkampioenschap voetbal speelt zich op dit moment af in Duitsland. Nederland heeft de achtste finales weten te bereiken en speelt vandaag tegen Portugal. In Nederland heerst een echte oranje-gekte. Hele straten die versierd worden etc. etc.
Ook op Aruba heerst Oranjegekte. Naast de Braziliëgekte uiteraard. De winkels doen er ook flink aan mee. Je kunt een prijs winnen voor de mooiste uitdossing en de café's zetten grote beeldschermen neer waar je de wedstrijd op zien kunt. En sommige café's hebben zich zelfs in het oranje gehuld. Beneden een impressie van de Oranjegekte op Aruba. De kinderen doen er inmiddels ook aan mee, terwijl wij toch absoluut geen voetbalgekken zijn.
Geef geen sleutels aan jonge kinderen. Logisch toch, zou je denken. Maar nee, niet helemaal. Al eerder gaf ik oudste, die 7 wordt in september, de sleutel van de auto en dan ging hij iets uit de auto halen. Braaf kreeg ik dan ook de sleutel weer terug.
Dus toen oudste gisteren de sleutel vroeg om water uit de auto te halen, gaf ik hem die dan ook zonder aarzelen. Wel vergeten te zeggen dat hij die sleutel ook weer meteen moest terugbrengen. We waren aan zee voor het afscheid van een vriendin die naar Nederland vertrekt. We zaten dus gezellig te kletsen en ik dacht al niet meer aan de sleutel. Ik zag de kinderen spelen maar nog steeds dacht ik niet aan de sleutel. Toen ik dat ineens wel deed had oudste de sleutel natuurlijk niet. Husband ging met oudste naar de auto, maar geen sleutel. Onderweg gezocht, geen sleutel. En natuurlijk was de reservesleutel thuis.
Mijn vriendin leende me haar auto en samen met haar dochter zijn we naar huis gereden om de reservesleutel te gaan halen. Maar hoe kom je binnen in een afgesloten huis? Gelukkig stond het raampje van de douche een beetje open. Ik heb het gaas voor het raam weggehaald, een tafel onder het raam geschoven en ben toen naar binnen geklommen. Het is een vrij hoog en vrij klein raam en het was een heel gedoe om er door heen te komen. En dan ben je door het raam maar dan heb je nog een val naar beneden. Het raam is ook in de douchen heel hoog. Gelukkig lukte het allemaal en behalve een paar schrammen hield ik er geen schade aan over. De reservesleutels gepakt en weer terug naar zee. Bijna bij de vuurtoren. Daar was bijna iedereen al naar huis en husband dacht dat ik al niet meer terug zou komen.
Toen ik de kofferbak open maakte bleken de sleutels in de kofferbak te liggen. Gelukkig ! Anders hadden we vandaag nog eens het hele strand moeten gaan afzoeken. Dus een volgende keer toch maar liever zelf opstaan en het water uit de auto halen... :-)
Hier ben ik te zien op een paar sociale events die plaatsvonden tijdens de conferentie van ACURIL die Aruba dit jaar organiseerde. Ik ben degene in het midden. De andere twee zijn collega's. En natuurlijk, als er gedanst kan worden dan ben ik er als de kippen bij :-)
Als je op de foto's klikt zie je een grotere versie.
Een tijdje geleden was het dan zover. Mijn zus en haar vriend kwamen op vakantie. Gezellig bij ons in het apartement en genieten van het lekkere weer. Op vrijdagmiddag gingen we ze ophalen.
Wachten duurt lang en je wordt er moe van, dan moet je er maar even bij gaan zitten.
En daar zijn ze dan!!
De eerste dag werd er meteen hard gewerkt, de honden weer eens lekker gewassen en schoon, en veel gespeeld. En kijk eens wat een mooi nieuw tafellaken !! Kitsch is weer in... 
Nog een paar fotootjes van Baer en Dunya en Titus.
Deze vetplant heb ik al een tijdje. Ik kreeg ooit een stekje van onze kapster. En dat is nu een pot vol geworden. Vorige week zag ik tot mijn verbazing dat deze plant ging bloeien. Dat had ik nog niet eerder gezien. En het zijn prachtige delicate rode bloempjes.
Voor deze plant ben ik ooit gestoken door een wesp. Een zeer pijnlijke zaak. De plant heb ik nog in een pot, maar wat schetst mijn verbazing, ineens komt hij zomaar op in onze tuin. Onder andere in de voortuin vlak bij de aflaat van de wasmachine. Water genoeg daar, dus groeit hij prachtig...
Deze plant stond al op de patio toen we in het huis kwamen wonen. Af en toe bloeide hij, maar steeds een paar bloemetjes en dan weer niets. Een tijdje geleden heb ik hem al in een grotere pot gezet en daar knapte hij al flink van op. Toen bedacht ik een ander plaatsje voor hem, maar dat vond hij maar niks. Daar stond hij te veel in de wind en werd hij langzaam maar zeker bruin...
Ik heb toen snel een ander plaatsje gezocht en kijk eens, een overdadige bloei is mijn loon
En hij ruikt ook nog eens heel lekker.
Nog een orchidee. Dit is een natuurlijk orchidee, en hij bloeit maar een dag.
Een paar jaar geleden heb ik ook een desert rose gekocht. Ik zag hem in een heleboel tuinen op Aruba bloeien en vond het een prachtige plant. Al die tijd bleef de plant het wel doen, maar hij ging niet bloeien. Toen ik vorige week maandag een aantal planten ging verpoten zag ik ineens knoppen zitten in de desert rose en nu bloeit hij !!
Onze aloe bloeit ! Ruim een jaar geleden hebben we een aloe in onze tuin geplant, vlak naast het tuinhekje. Dat is voor geluk. Husband zag alle aloe al in bloei en baalde al dat die van ons niet bloeide. Tot we op een dag keken en tot onze verbazing bloemen tevoorschijn zagen komen, wel vier stuks ! Mooooooiiii....
Hierbij de orchideeen die ik van mijn SAM heb gekocht. Ik heb er nog meer gekocht en ik heb zelfs een hele zondagmiddag besteed aan het fotograferen van al die orchideeen met belichting en mooie achtergrond (een zwartfluwelen jurk die ik heb, ), mijn statief gebruikt, nou ja, de hele reutemeteut. En door mijn eigen stomme fout ben ik ze allemaal kwijt geraakt. Dus nu heb ik van een aantal orchideeen geen foto's meer en moet ik wachten tot ze weer gaan bloeien. Van de ene die het niet heeft overleeft heb ik gelukkig wel een foto.
Phal. Baldan's Kaleidoscope 'Golden Treasure' AM/AOS
dtps. Admiral's Club x Phal. Brecho Cassamar
Den. Crystal
Cattleya (weet ik de naam niet van)
Oncidium Colmanara Wildcat 'Bob Cat' AM/AOS
Ogmra. Winter Wonderland 'White Fairy'
SAM is iets typisch Arubaans. Misschien dat het in andere landen ook wel wordt gedaan, maar ik heb het hier leren kennen. Je kunt bij een persoon een SAM krijgen. Je spaart dan een aantal maanden geld en als je aan de beurt bent krijg je een bon om te besteden bij een winkel. Zo heb ik vorig jaar meegedaan aan een SAM voor Fantastic Gardens, een hoe raad je het, tuincentrum. Tien maanden lang heb ik Afl. 50,00 betaald en op het einde van de rit kreeg ik een bon van Afl. 500,00. Er doen ook tien mensen mee en elke maand is iemand anders aan de beurt. De persoon die de bonnen regelt krijgt een vergoeding van de winkel waarvoor ze de SAM verkoopt. Je hebt dan wel de hoofdpijn om al die mensen te herinneren dat ze hun SAM moeten betalen.
Maar goed daar zat ik dus met een bon van Afl. 500,00 om plantjes te kopen. Ik kon natuurlijk praktisch zijn en tuinaarde en zo kopen, maar husband vond dat ik dat niet moest doen en gewoon mooie plantjes moest kopen. Uiteraard werden dat ook een boel orchideeen.
Hier beneden zien jullie de 'gewone' plantjes die ik heb gekocht en de orchideeen staan op pagina SAM / orchideeen.
Deze zag er een beetje zielig uit toen ik hem kocht, maar ze hadden er maar een van en hij is gelukkig helemaal bijgekomen. Ik vind het een hele mooie plant, had hem al vaker gezien en nu dan eindelijk gekocht.
Deze plant had ik al eens gekocht, maar deze op stam vond ik wel heel bijzonder. Hij staat nu in een mooie pot bij de ingang van de voortuin. Er komen ook veel vlinders en kolibries op af. Daar heb ik alleen nog geen foto van kunnen maken. Daar moet ik een keer een dag voor gaan zitten en veel geduld hebben.
Sinds ik veel naar de serie 'Grey's anatomy' kijk ben ik geneigd in regels van songteksten te denken. Elke aflevering van die serie heeft namelijk een songtekstregel als titel.
Dus toen ik deze foto van de regenboog zag, dacht ik natuurlijk meteen aan het lied van Paul de Leeuw. Maar het gaat dus eigenlijk over een regenboog op Aruba. Nu is een regenboog niet het eerste waar je aan denkt als je aan Aruba denkt, maar ze zijn er dus wel. Het is niet zo gemakkelijk om een foto van een regenboog te maken, maar hier is er toch een.
